Koçerî, mîyanê zor û zehmetî de cuyenê û koçkerdişê koçberan ê ver bi Qerejdaxî destpê kerd.
Qerejdax mabenê şaristanê Riha û Amed de maneno la heto bîn sînorê Koyê Qerejdaxî hetanî Mêrdînî zî şono. Herraya Qerejdaxî, herrayêka volkanîk a, no ser zî zaf randiman dana. Koçberî, hetanî serpiroyê Qerejdaxî nêkerî, koçkerdişê xo ra dewam nêkenî. Koçerî ke Çewlîg, Xarpêt, Erzirom û şaristanê dorûverî ra ameyî, kon û çadiranê xo dorûverê Qerejdaxî de ronayî, no ser zî dorûverê Qerejdaxî reng bi reng dîmenêko weş dano.
Koçerî, verba zor û zehmetî de kultur û bawerîya xo zî hem pawiyenî hem zî domnenî. Awa xo bi piştê herran kirişenî, tewro zehmetî zî cinîyî ancenî.
Lazimeyanê xo nêeşkenî pêşwazî bikerî
Keyeyê Yaşarî zî Tatosê Erziromî ra ameyî û çadirê xo Qerejdaxî de ronayî. Malbat lazimayanê xo bi sermîyanê mêşnayê zomî pêşwazî kênî. Babete ser o Gulheser Yaşar va ke na cuya, cuyayêka zaf zehmet a û wina va: “Ma ewta nêzdî 7-8 aşmî manenî, seba ke cayî ke ma cuyanî de alefê heywanî çin ê, no ser zî ma nêçare yenî ewta. Ceryan çin o, awe çin a, îmkananê ma zaf kêm ê. Cinîyî hem karanê keyeyî kenî hem zî miqataya heywananî kenî. Verekna ma xo bi xo herraya xo de biciwîyaynî.”
