AbdullDewleta Tirk di salên dawî de herî zêde dîplomat, rojnameger û jinên pêşeng dikuje. Di 10 salên dawî de zêdeyî 20 rojnameger, jinên pêşeng û dîplomat bi êrîşên sûîqastî kuştin. Ji ber ku dixwaze bi kurdên ker, kor, lal û kole re wekî peymanên Sykes Pîcotê û Lozanê dubare mêtîngeriya xwe bidomîne. Lê êdî her kurdek rojnamegerek e, her kurdek dîplomatek e û her jinek kurd bûye jinek bi rêxistinkirî û pêşeng û hêza xwe ji Jin Jiyan Azadî digire.
Beriya Zayînê bi 10-12 hezar sal berê ango ji destpêka Neolîtîkê heta niha kurd li axa Kurdistanê dijîn. Kurdan li ser vê axê dest bi çandinî û çotkariyê kirin. Li ser vê axê mîmarî û xanî pêş xistin û gund ava kirin. Li ser vê axê ji berhemên axê û sewalkariyê çandeke dewlemend pêş xistin. Bi hezaran sal in li ser vê axê koka xwe berdane kurahiya dîrokê. Bûne xwedî çand, ziman û kavneşopiyeke qedîm. Ji ber ku Kurdistan di aliyê çandinî cotkarî û sewalkariye de pir dewlemend e; her dem hêzen derve çav berdane axa Kurdistanê. Ji ber çavkaniyên sererd û binerd ew qas dewlemend in, di dîrokê de gelek hêz hatine û xwestine axa Kurdistanê dagir bikin. Ji sumer, asûr, akad, babîl, pers, mekedon, mogol û gelek hêzên din hatin xwestin li ser vê axê bi cih bibin. Herî dawî piştî ku kurdan li Milazgirê nezîkî hezar sal berê deriyê xwe li tirkan vekir û ew vexwendin malên xwe, sal bi sal tirk li ser vê axê bi cih bûn û xwe li ser axa Anatoliya û Kurdistanê belav kirin. Bi taybet piştî 100 sal berê bi peymanên Sykes Picot û Peymana Lozanê, dewletên wekî îngîltere, Fransa û yên din kurd bi tiştên biçûk xapandin û axa Kurdistanê parçe kirin.
Wê demê kurd ji ber nezanî, xizanî û bêtifaqiyê hatin xapandin. Axa wan hat dagirkirin û parçekirin. Her çendî di 200 salên dawî de eşîr û mîrên kurdan çend caran serî hildan jî, lê ji ber yekîtiyek ava nekirin û hatin xapandin, serhildanên wan têk çûn. Lê di 50 salên dawî de piştî Tevgera Azadiya Kurd xwe bi rexistin kir û di aliyê fikr, felsefe, dîrok û civakî de xwe bi rêxistin û xurt kir, sal bi sal kurd û Kurdistaniyan yekîtî û tifaqa xwe xurt kirin. Bi taybetî di 20 salên dawî de bi fikr û felsefeya Rêberê PKKê Abdullah Ocalan re, êdî kurdan di aliyê siyaset, dîplomasî, rêvebirin û rêxistinkirinê de xwe xurt kirin û bûn xwedî hêz. Her ku kurd bûn xwedî zanîn, felsefe û hêz, şerê li dijî kurdan jî hat guhertin. Berê tenê mîr, şêx û rêberên eşîrên kurdan digirtin û winda dikirin û digihiştin armanca xwe. Serhildan têk dibirin û dîsa serweriya li ser axa Kurdistanê berdewam dikirin.
Lê êdî niha hem hêza leşkerî ya tevgera azadiyê pêş ketiye, hem jî hêza fikr û bîrdozî ya gelê kurd û Kurdistaniyan pêş ketiye. Kurd êdî di aliyê siyasî, aborî, çandî, dîplomasî û her qadên jiyanê de xwe bi rêxistin dikin û xwe birêve dibin. Bi taybetî di aliyê bîrdozî, dîplomasî û siyasî de kurd xwedî hêz in.
Ji ber vê yekê êrîşên li dijî kurdan jî hatine guhertin. Êdî denê mîr, şêx û bêşengên kurdan darve nakin ango wan winda nakin. Hem Rêberê Kurdan dîl digirin û davêjin zindanê, hem jî pêşengên kurdan bi suîqastan dikujin. Dema destê xwe yên aştiyê dirêjî Kurdan dikin jî dixwazin bi kurdên kole re rûnên û peymanan îmze bikin. Dema qala aştiya navxweşî dikin jî dixwazin bi kurdên ku ji gotin û daxwazên dewletê re îtîraz nekin re aştiyê pêk bînin. Îro ji ber ku kurdên li Rojava azad û xwedî vîn in her roj bi SÎHAyan êrîşî wan dikin. Ji ber rojnamegerên di çapemeniya azad de cih digirin rastiya wan û lîstikên wan ronî dikin bi sûîqastan dikujin. Ji ber jinên pêşeng jinan bi rêxistin dikin û dikin xwedî vîn, jinan qetil dikin. Ji ber siyasetmedar û dîplomatên ku êdî lîstik, plan û projeyên kolekirinê qebûl nakin û di azadiya gelan de israr dikin, wan qetil dikin. Ji ber vê yekê di salên dawî de herî zêde jinên pêşeng, jinên dîplomat û rojnamegerên jin dikin hedef. Ji ber vê yekê herî zêde bi giştî dîplomatên kurd dikin hedef. Ew dizanin ku wan 100 sal berê bi dîplomatên kor Kurdistan dagir kir û parçe kir. Ev hêzên 100 sal berê xwedî vê ferasetê bûn, dixwazin vê ferasetê dîsa li ser gelê kurd ferz bikin. Loma pêşengên kurd ên dîplomat, siyasetmedar, aktîvîstên jin û rojnamegeran dikujin.
Em dema berê xwe bidin 12 salên dawî em ê taploya heyî hinekî bêtir şênber bibînin. Ji 2013an heta niha di êrîş û sûîkastên ji aliyê Dewleta Tirk ve pêk hatin de, herî kêm 16 jinên kurd ên siyasetmedar, rojnameger, akademîsyen û dîplomat hatin kuştin. Artêş û îstîxbarata Tirkiyeyê, di êrîş û sûîkastên salên dawî de herî zêde jinên kurd ên pêşeng dike hedef. Li gorî daneyan di 11 salên dawî de 16 jinên kurd ên rojnameger, akademîsyen, siyasetmedar, dîplomat û rêveber hatin kuştin. Li gorî lêkolînê ji 2013an heta niha jin, dîplomat û rojnamegerên ku derketin pêş mirov dikare wiha rêz bike: Sakîne Cansiz, Zekî Şengalî, Diyar Xerîb, Seyîtxan Ayaz, Sozdar Hemo, Fîdan Dogan (Rojbîn), Leyla Şaylemez (Rohanî), Hevrîn Xelef û Evîn Goyî, siyasetmedar; Sêvê Demîr, Pakize Nayir, Fatma Ûyar, Nadiye El Xeşan û Menîce Haco Heyder, Aktîvîstên jin; Şehnoz Omer û rojnameger Denîz Firat, Nûjiyan Erhan, Nagîhan Akarsel, Gulistan Tara, Hêro Behadîn û Cîhan Bîlgîn, Nazim Daştan û Azîz Koyluoglu, di êrîşên Tirkiyeyê de jiyana xwe ji dest dan.
Ev kesêna, kesên ku di qada xwe de zêde derketin pêş û xizmeta gelê Rojhilata Navîn dikirin bûn. Kesên xizmeta gelan, baweriyan û jinan dikirin bûn. Kesên ku bi pênûs, kamera û wênekêja xwe heqîqeta heyî ronî dikirin bûn. Lê em ji dîrokê fêm dikin ku yên tovên hebûna xwe di axa heqîqetêe çandibin, wekî dara berûyê her zindî û geş in. Ew yek bên kuştin, deh kesên din li şûna wan radibe. Ji ber ku heqîqet tu carî winda nabe. Ew hêza xwe ji felsefeya Jin, jiyan azadî digirin.
