Mustafa Aşkinartarî 1994î ra ver weşîya xo Dewa Kemera Bel de ramita. Dewlete ke dewa înan kerde tal, înan zî bar kerdo ameyê Gazîka Dêrsimî. Verê dewa xo şên bîya, hesreta zereyê xo wina dano teber: “Dewa ma de serbestîye bîye, nika zerê sûke de mahkûm bîme.”
Wexto ke şarê Dêrsimî va ‘38î ra ver’ yan zî ‘38 ra dima,’ reyna eke va 94î ra ver an zî 94î ra dima heme kes zano ke qalê qirkerdiş, veşnayîş, barkerdiş û koçkerdişan yeno kerdene. Talkerdişê dewan û qezayan yeno aqilê mordeman. Emrê Mustafa Aşkinartarî zî sey zaf Dêrsimijan 94î ra ver û 94î ra dima bîyo di leteyî. 94î ra ver weşîye xo Dewa Kemera Bel de ramita. 94î de ke dewlete dewa înan kerda tal înan zî bar kerdo ameyê taxa Dêrsimî Gazîke û tîya de heywanan kenê weye.
Mîyanê wextî de dormeyê ey de kesê xo nêmaneno. Nika teyna mîyanê feqîrîye de qaytê heywananê xo keno. Vano, “îta zê dewe nîyo zereyê sûke yo aye ra kes nêwazeno ez dewar weye bikerî.”
‘Ma dewe menda şerîme dewa xo?’
Mustafa Aşkinartar, rewşa xo ser o ma rê wina qisey keno: “Vanê ‘îta de gayê xo mêçîrayne, na olaxa ma ya, îta jîyanê ma yo.’ Dewa ma rind bîye. Dewa ma kerde tal, nika çend dewarê ma est ê qaytê înû keme. Bêkarî me. Towa cayê de kar û gure çin o. Jû roje sîgortaya mi çin a. Kemera Bel de bar kerdîme ameyîme. Dewa ma rind bîye, cîranan bar kerd amey, kes nêmend. Sepkerîme, destê ma de towa nêmend. Waxto verênde, maye û pîye ma çutur ke dewar kerdêne weye, jê înan uncîya qaytê dewarî kenîme. Dewa xo de cîte ramitêne, hegay çînitêne, velg birnêne, mal û gay weye kerdêne. Dewa ma cenet bîye, ameyme îta, huzir çino, beme neweş, jû vano cayê ma yo, jû vano, sima dewarê xo ard şîntorê ma, boya sile yena, dormeyê ma gurewteyî yo. Gerê ma kenê vanê ‘şorê dewa xo.’ Ma ma dewe menda şerîme dewa xo. Sepkerîme nêzanîme.”
‘Jîyar û dîyarû ra vame ma rabixelesne’
Mustafa Aşkinartar, qiseykerdîşê xo yê peyene de bêkesîye û feqîrîye ser o wina vajîno: “Dewa ma rind bîye, kesî gos û qerîkê ma nêberdêne. Cayê sarî yo, tonê sîmer bîyo des hezarî. Bese nêkenîme bîjêrîme. Cayê de gelîrê mi çin o. Gokê manga roson, çîyê alef gêno, oncîya hurendîye xo de manon, raver nêson. Jîyar û dîyarîyan ra vanîme ma rabixelesne. Feqîrîme, bêkeşîme. Kesê ma çin o. Karê ma giran o. Bese nêkenîme weşîya xo biramnime. Dewa verêne de kesî ma ra towa nêvatêne. Serbestîye bîye.”
