Şirnex – Hizniye Arslan ku di dema qedexeyên derketina derve de 2 zarok û birayê wê hat kuştin bi lêv kir ku tevî 9 sal derbas bûye jî cenazeyê keça wê nediyar e daxwaza cenazeyê keça xwe kir. Hizniye Arslan bi lêv kir ku ew wan rojan tu carî ji bîr nakin û got: “Her bihosteke kolanên Cizîrê xwîna zarokên me ne.”
Li navçeyên Cizîr û Silopiya yên Şirnexê di 14ê Kanûna 2015an de qedexeya derketina derve hat ragihandin. Qedexeya derketina derve ya Silopiyayê 37 rojan a Cizîrê jî 79 rojan berdewam kir. Di qedexeya derketina derve de li Silopiyayê 28 kesan û li Cizîrê jî zarok û pîr jî di nav de 288 kesan jiyana xwe ji dest dan. Ji van kesan 177 jê li jêrzemîna avahiyeke li Taxa Cûdî ku lê asê mabûn, di encama çekên giran de hatin qetil kirin. Li gorî daneyên Komeleya Piştgirî û Piştevaniya bi Malbatên Xizmên Xwe li Dergûşa Şaristaniyê Winda Kirin re (MEBYA-DER); hêj jî aqûbeta Ferîde Yildiz, Mardîn Çelebî, Hacer Aslan, Osman Gokhan, Huseyîn Dervîş, Servet Aslan, Îdrîs Susîn, Alî Aslan, Cemal Purlek, Emrah Aşkan, Sercan Ugan, Mûstafa Keçanlu, Emrah Aşkin û Sakîne Durmîş nayên zanîn. Lê tê gotin ku piraniya van kesan di qedexeyê de jiyana xwe ji dest dane.
Gelek malbat hê jî li zarokên xwe digerin. Yek ji van jî Hizniye Arslan e. Hizniye Arslan di qedexeya derketina derva de keça wê Hacer, kurê wê Mehmet Saît û birayê wê Mehmet Selîm Turgay hatin qetilkirin. Hizniye Arslan cenazeyê bira û kurê xwe defîn kir. Lê tu agahî jî keça xwe ya 19 salî negirtiyê. Tevî 9 sal di ser qedexeyan re derbasbûye jî aqûbeta keça wê ne diyar e û hemû hewldan û serîledanên Hizniye Arslan bê encam ma ne.
‘Nehiştin tevlî cenazeyê birayê xwe bibim’
Hizniye Arslan ku di qedexeyan de 2 zarok û bireyê xwe winda kiriyê wiha qala rojên qedexeyan kir: “Dema şer dest pê kir em jî li vê taxê bûn. Şerê yekem ji taxa me ya Çemkurkê dest pê kir. Wê demê ez jî nexwaş bûm. Ez li ber derî çûm parqê. Wê demê ez nekarîbûm vêgerim malê. Zarok li min geriyan gotin top li xanî ketiyê. Edî ez nekarîbûm biçim malê. Zarok li malê bûn. Ceyran û av tune bû. Piştî 44 rojan birayê min hat qetilkirin. Min nedikarî xwarinê jî bixwim. Zarokên min li mal bûn ez jî cihekî din bûm. Hertim di fikara wan de bûm. Me cenazeyê birayê xwe nedît. Em li cenazeyê birayê min digeriyan. Piştî çend rojan me cenaze dît û defîn kir. Ji ber qedexeyan nehiştin ku em tevlî defînkirin cenazeyê bibin.”
‘Min ji diranan cenazeyê kurê xwe naskir’
Di berdewama axaftina xwe de Hizniye Arslan destnîşan kir ku ji ber topbaranê Cizîr bi tevahî xira bibû û wiha dirêjî da axaftina xwe: “Piştî ku qedexe rabû em vêgeriyan Cizîrê. Dema em li ser pirê derbas bûn, min xwest xwe ji pirê bavêjim. Ji ber ku Cizîr xira bibû. Min jî digot zarokên min di nava vê xirabûnê de sax derneketinê. Dema ez hatim şûna xanî min dît ku xaniyê me tevahî bû ye kavil. Xanî hilweşiya bû. Piştî 2 hefteyan em çûn ser gora birayê min. Li ser gora birayê xwe agahiya kurê min ji min re hat. Min li ser goristanê hîn kir ku kurê min jî hatiyê qetilkirin. Li wir ez ji ser heşê xwe çûm û ez rakirim nexweşxaneyê. Piştrê me hîn kir ku cenazeyê kurê min birinê Rihayê. Wê şevê em çûn Rihayê. Kurê min li wir defîn kiribûn. Lê min dema cenaze dît min nezanî cenazeyê kurê min e. Min wisa dizanî ku cenazeyê keça min e. Min dema darbest rakir min dît ku kurê min Mehmet Saît e. Piştî 40 rojan me kurê min anî Cizîrê. Cenaze nedihat naskirin. Min ji diranan ew naskir. Me li Cizîrê cenazeyê xwe veşart.”
‘Ez cenazeyê keça xwe dixwazim’
Hizniye Arslan bi lêv kir ku ew 9 salan li pêy cenazeya keça xwe ne û ev tişt got: “Me piştre ji bo keça xwe jî xwîn da. Me gelek caran serîledan jî kirin. Bersiva xwînê ji me re hat û gotin cenazeyê keça we ne di destê me de ye. Ew 9 sal in ku em li cenazeya keça xwe digerin. Ez cenazeyê keça xwe dixwazim. Bila cenazeyê keça min radestî min bikin û bila goreke wê hebe. Ne tenê ya keça min jî cenazeyê gelek kesan ku di bodruman de hatinê şewitandin tune ye. Hemû malbat maxdurin. Divê cenaze radestî malbatan bikin. Ez dixwazim ku ji Hacera xwe re tirbekê çêbikim.”
Hizniye Arslan bal kişand ser bêcezahiştina kujerên ku welatiyên sivîl qetilkirin û wiha bi dawî kir: “Edalet tune ye. Heke edalet hebûna niha min jî keça xwe spartibûya axê. Heke edalet hebûna li pêş çavê hemû dinyayê zarokên me di bodrûman de nedişewitandin. Lê tu kesî tiştek nekir. Heke edalet hebûna welatiyên sivîl bi çekên kîmyevî nedihatin kuştin. Tu heviya me ji edaletê tune ye. Lê em dixwazin ku yên sivîl kuştin, bên cenazakirin. Her bihosteke kolanên Cizîrê xwîna zarokên me ne. Tu biçe li kijan kolanên Cizîrê bîranîna zarokên me ne. Em tu carî wan rojan ji bîr nakin. 9 sal derbas bûn lê ji bo min wekî do ye.”
